Avaz: "Sadece Aşıklar Hayatta Kalır"

"Ölüme ve karanlığa baktığımızda korktuğumuz şey bilinmezliktir, başka bir şey değil."

Gözlerini açıp rüyasından sıyrıldıktan sonra yalnızca Zelâl'i düşündü Gül. Bu rüya nasıl onunla ilgili olabilirdi ki, daha da önemlisi o nasıl kendisini Gül için bu kadar önemli bir konumda görebiliyordu? Artık düşünmekten yorulmuş olacaktı ki bir süre yalnızca etrafa bakıp aklındaki tüm çıkmazlardan uzaklaştı. Yanındaki bu iki insan ona yardım etmek istiyordu, buna dair bir şüphesi kalmamıştı artık ancak bir şekilde ikisini de suçlamaktan alıkoyamıyordu kendini.

"Benim artık gitmem gerek" dedi sessizliği bölerek.

"Ben seni bırakırım" dedi Doğu, Gül onun gözlerine bile bakamıyordu artık.

"Lüzumu yok, yalnız olmak bana daha iyi gelecektir."

"Ama bu sakıncalı efendim" diyerek araya girdi Gülriz.

"Lütfen artık bana efendim deme, ayrıca sandığın kadar çaresiz bir durumda değilim. Ne olacaksa olsun artık, bilinmezliklerden korkmaktan yoruldum."

"En azından buna izin verin, eve yalnız gitmeniz hiç doğru değil. Sizin bir sene içinde yaşadıklarınızı ben doğduğum andan itibaren yaşıyorum yani sizi anlamam çok mümkün."

"Onu hiç gördünüz mü?"

"Zelâl'i mi? Evet efen- yani şey ben bu hayata onun için gelmişim de denebilir. Birimiz olmayacaksak yaşamamızın da bir anlamı olmazdı. Biz birlikte büyüdük, birlikte öğrendik hayatı. O benim çocuğum."

"Nasıl yani onu siz mi doğurdunuz?"

"Hayır, ama bu onun oğlum olmasını imkânsız kılmaz."

Gül nedenini bilemeyeceği bir acıma duygusuyla salladı kafasını, gerçekten onu anlıyormuş gibi. Aslında tam olarak ne hissettiğini kendisi bile bilemezdi çünkü artık yavaş yavaş duygularıyla hareket etme yetisini kaybediyordu.

"Eğer onu görürseniz.." dedi tam ayaklanmak üzereyken.

Gülriz'in çakmak gözleri bir anda ışık aldı, umudu somutlaştırmış gözlerinde saklıyordu ve birden ortaya çıkarmıştı sanki.

".. benden uzak durmasını söyleyin."

Gülriz'in gözlerinde ışık aynı hızla kayboldu, bu kız onun masum olduğunu neden anlamak istemiyordu...

"Ben buna engel olamam" dedi direkt gözlerine bakmaya korkarak.

Kimseye tek kelime daha etmeden evi  terketti Gül. Gülriz'e attığı cesaret mavalları içini yiyip bitiriyordu şimdi. Korkuyordu çünkü, hayatından ve yarınından. Evden çıkar çıkmaz Ebru'yu aradı, yüzleşmelerinin vakti fazlasıyla gelmişti zira. Ebru cevap vermeyince saaatine baktı Gül, tam yediyi gösteriyordu ve az sonra kalkacaktı kardeşi ne de olsa. O bu düşünce içinde yürürken telefonunun sesiyle irkildi dalgınlığından.

"Nerdesin sen?" dedi Ebru ilk olarak. Yatağına dönüp bakınca onu görememiş ve başka odalardan birinde olduğunu düşünmüştü haklı olarak.

"Dışarıdayım, yarım saate kadar sahilde olabilir misin? Konuşmamız gerekiyor."

"Kafayı yedin sen herhalde, tamam hazırlan geliyorum."

***

Gül sahile vardığında Ebru bir banka yerleşmiş onu bekliyordu.

"Nerede kaldın sen salak? Ne yapmaya çalışıyorsun anlamıyorum."

Anlıyordu aslında, çünkü sevdiğini inciten her insan yüzleşmekten korktuğu bu anın geldiğini anlardı mutlaka. Ebru da anlamıştı ancak düpedüz itiraf etme cesareti onu yalnız bırakmıştı bu defa.

"Neden burada olduğumuzu biliyorsun, bunu nasıl yaptın?"

Gül elinde olmadan ağlamaya başladı. Sevdiği, koruduğu ve titrediği kardeşi, o masumluk abidesi paramparça olmuştu karşısında. Bu yalnızca onun canını acıtmıyordu üstelik, acıtamazdı da. 

"Anlamadım, elimde değildi... Yemin ederim Gül, aşık oldum. İnsan kalbine söz geçiremiyormuş, ben bile."

Karşı karşıya gelen iki yabancı değil, iki kardeşti. Bu yüzdendir ki akan gözyaşlarıyla birlikte kimse bir başkasına kalp kırıklığı bırakamıyordu.

"Hayatımda senden fazla kimseye değer vermedim ben, kendimden bile fazla... Onun benim için ne kadar önemli olduğunu biliyordun Ebru."

Ebru bir yandan ağlayarak kafasını eğdi, yüzüne bakamıyordu ablasının. Uzun zamandır suçluluk ya da pişmanlık hissetmediğini bilse de karşı karşıya geldiklerinde bütün bu duygular kalbine hücum etmişti aniden.

"Özür dilerim."

"Keşke bu kadar kolay olabilse, keşke yalnızca onu kaybetmiş olabilsem. Ama artık önemi yok, ben gidiyorum."

"Nereye?"

"Uzağa, herkesten, her şeyden uzağa gidiyorum."

"Saçmalama, hiçbir yere gidemezsin. Bunu kendi aramızda halledebiliriz."

"Bu halledebileceğimiz bir mesele değil Ebru... Kırdıklarına bak, tekrar eskisi gibi olur mu sanıyorsun? Ben bunları kaldırabilir miyim sence?"

Ebru kalbinden gelen bir kelama rastlayamadığı için sustu, yalnızca konuşmak için konuşmak ona göre değildi çünkü, her şeye rağmen!

"Kendine iyi bak, aileme de iyi bak."

Gül arkasına bakmaya teşebbüs bile etmeden yürümeye başladı, çünkü her şeye rağmen affedeceğini biliyordu. Bütün yaralarına, kırgınlıklarına ve kendine rağmen. Bu yüzdendir ki kalbinde ufacık bir pişmanlık hissetmedi. Yalnızca birkaç ay öncesi, yani her şeyin bilinmez olduğu geçmişe bile gitmek istemiyordu artık. Bütün bu yaşadıklarının gerçek olmamasını bile dilemiyordu. Çaresizdi evet ancak yaşadığı her şey gerçekti artık, korkuları bile. 

Yaklaşık on beş dakika kadar yürüdükten sonra telefonu ikinci kez çaldı, bu kez tanımadığı bir numaradan gelen mesaj için çalmıştı telefonu:

"Geri dön - Zelâl"

Okuduğu iki kelimeyle birlikte nefes alamadığını anlayıp sol göğsünü tuttu. Vakti gelmişti demek, o her şeyden çok daha fazla korktuğu anı yaşamanın vakti gelmişti. Ne yapmalıydı peki? Yeniden belirsizliğe dönmek üzere kaçmalı mı yoksa bu kabusun kalbi ile yüzleşip her şeyi sona mı erdirmeliydi? Birkaç dakika durduğu yerde bu muhakemeyi yaptıktan sonra geriye doğru yürümeye başladı. Ateşe dokunmanın vakti gelmişti, kaçmak imkânsızdı.

Geldiği yolu geri dönünce Ebru'nun orada olmadığını gördü ve biraz olsun ferahladı. Şimdi ise etrafına bakınıp onu arıyordu: Zelâl'i. Kendinden uzakta olan insanlar arasında Zelâl'i ararken siyah bir jeep önünde durdu. Demek ciddi bir gösterişle ortaya çıkmayı istiyordu Zelâl, bunca adımdan sonra buna şaşırmak çok zordu aslında. Otomobilin kapısı açıldığında Gül'ün kalbi şimdiye dek hiç olmadığı kadar hızlı çarpmaya başlamıştı. Yalnızca korkmak mıydı bunun sebebi, başka bir şey yok muydu bu korkunun içinde sahiden... Tek bir adımla karşısına geldi Zelâl, nefesi yüzüne savruldu. 

"Hazır mısın?" dedi kara gözlerini Gül'ün gözlerine dikerek.

Gül bakışlarını kaçırmaya engel olamadan kafasını salladı. Zelâl ön taraftaki koltuğun kapısını açıp onu bekledi, Gül ise başka çaresi olmadığını çok iyi bildiği için tereddütsüz geçti otomobile. 

"Hazır mısın?" dedi Zelâl arabaya geçtikten sonra bir kez daha, hâlâ gözlerine bakıyordu düpedüz.

"Evet hazırım" dedi Gül, bir kez daha ona bakmayarak.

Zelâl otomobilin radyosundan bir şarkı açtıktan sonra Gül'ün gözlerine bakıp "Artık birlikte ölebiliriz" dedi ve ani bir manevrayla denize sürdü arabayı. Gül ne olduğunu anlamadan kapıyı açmaya çalıştı fakat başaramadı. Yalnızca ona bakıyordu şimdi, bütün kötülükleri yok etmesini beklediği adama. Otomobil sert bir şekilde suya daldıktan sonra gözlerini kapattı Gül, ölmek o kadar da kötü değildi sanki. Gözlerini kapattı ve dinledi hâlâ fısıldayan şarkıyı:

"Kopar gider içimden aşk, tutamam ellerim ateş / Sabahımız yok sevdiğim, doğmaz artık bize güneş."

Avaz: Zelâl'in Hikâyesi

Zelâl o gece bir rüya gördü. Daha önce de çoğu kez gördüğü bir rüya: deniz, koyu karanlık ve rüzgâr. Zifiri karanlığın kalbinde, bir sandalın içinde oturmuş sabırla Gül'ü bekliyordu. Hayatı boyunca beklemeye alıştığı için hiç gocunmuyordu durumundan. Onu ilk kez doğduğu gün görmüştü ve gözlerinin içine ilk kez baktığı an ne denli bir meftuna dönüşeceğini çok iyi anlamıştı. Hiç korkmamıştı, aşkın yalnızca mutluluktan ibaret olmadığını biliyordu çünkü. Zelâl, gördüğü ve hükmedebildiği bu rüyalarda büyük bir hakimiyet zorunluluğu ile sessiz kalmıştı hep. Sessizliğinin sebebi mevcut bir çaresizlikte olan Gül'ü daha fazla ürkütmemekti aslında. Onun yanında korkudan nasıl titrediğini ve kendisinden ne kadar tiksindiğini görebiliyordu. Hayat boyu karşılaşabileceğiniz en rahatsız edici duygu her şeyden ve herkesten daha fazla sevdiğiniz insanın sizden tiksinmesiydi şüphesiz. Üstelik bütün bunların üzerine bir de yalan söylemişti ona. "Bunu ben yapmadım, ben istemedim. Bana zorla yaptırdılar... Beni anlayacaksın. Buradayım, bekliyorum! Bu rüya ikimizle bitecek" derken avaz avaz yalan söylüyordu aslında bâriz bir kurtulma çabasıyla. Biliyordu ki yalanlar her zaman mutsuz etmezdi insanı, mutluluğun kalbi de olabilirdi bazen. Fakat söylediği yalanlar arasında apaçık duran ve onu bu yoldan vazgeçmemeye adayan bir gerçek vardı: bu rüya Zelâl ve Gül ile bitecekti. Daha en başından bildiği bu son onu hayata bağlayan yegane şeydi zaten. 

"Benden korkmadı" diye aklından geçirdi heyecanla. "Beni gördü, ona dokundum ama benden korkmadı". Ne kadar da sıcak ve mübremdi teni, ateşe dokunmuştu sanki. Yanarak ölmek istediği, her korunu canında hissettiği deli bir ateş. Kalp atışını hissetti sonra... Göğsü ilk kez ağrımamıştı, ağrısa bilirdi. Keşke hemen uyandırmasaydı onu, biraz daha dokunup, biraz daha kalabilseydi onunla. "Bir gün her anımız birlikte geçecek" diye geçirdi aklından, ona kavuştuktan sonra onu asla bırakamazdı çünkü.

Kimsenin bilmediği ve kimsenin olmak istemeyeceği karanlık bir kasabada, bir orospunun oğlu olarak hayata gözlerini açmıştı Zelâl ve annesini yalnızca bir gün görebilmişti hayatı boyunca. Annesi onu başka bir kadına sattıktan ve kadının onu yaşadığı yere götürmesinden sonra bir daha da gitmemişti doğduğu o köhne kasabaya. Yedi yaşına kadar kaldığı bu kadının evinden bir gece daha yaşlı bir kadının onu kaçırmasıyla birlikte ayrılmıştı. Kendisine sürekli "Efendim" hitabıyla seslenen bu kadın ona sanki gerçek annesiymiş gibi davranmış ve yıllar boyu tek bir kötü davranışta bulunmamıştı. Zelâl yıllar sonra, uzun yıllar sonra doğduğu kasabaya gelmişti. Annesininin izini sürmek ya da doğduğu kasabayı merak etmek değildi sebebi. Gülriz yollamıştı onu buraya. "Onunla yalnız orada kavuşabilirsiniz efendim" demişti bir gece. Aklında yaşadığı bütün imkânsızlıklardan haberdardi çünkü Gülriz ve ona hayattaki herkesten daha fazla güvendiği için kasabaya gitti. Tek tük insanın yaşadığı o karanlık yere gitmeden yalnızca sahile uğradı tıpkı Gülriz'in söylediği gibi ve burada beklemeye başladı herkesten uzakta. Ta ki dün geceye kadar! Dün gecenin bir kırılma noktası olduğunu anlayan Zelâl artık harekete geçmesi gerektiğini biliyordu. Gecenin şiddeti ile savrulan büyüklü küçüklü dalgalara baktıktan sonra buradan ayrılma zamanının geldiğine karar verdi, şimdilik. Her şeyi sonlandırıp, Gül'ü de yanına alarak dönecekti buraya. 

"Hadi kalk, gitme vakti" dedi yatağında içi geçmiş bir şekilde kıvrılan adama. Adamın onu duyup da yeniden uykuya gömülmesini görünce elinde olmadan hiddetlendi.

"Sana diyorum, Attila! Kalk ve bitsin..."

Hayattaki en zor ve en ulaşılmaz duygudur aslında güven, ama yine de hiç düşünmeden koşulsuz açarız kapılarımızı etrafımızdaki yabancılara. Hiç tanımadığımız birine aşık oluruz, bilmediğimiz bir insanın dostu oluruz... En tehlikelisi ise magluk kapılarımızı açtığımız insanlardır; çünkü kalbimizin merkezinde olan bir nefesin kaybedeceği bir şey kalmamıştır.

Avaz: "Bir Başkasının Yalanları"

“Elimi sakın bırakma”

Dokuz yaşındaki bir çocuk için asla unutulamayacak olan bu cümleyi hayatı boyunca iki kez duydu Gül, bu ilkiydi. Annesi ellerini uyardığı harekete teşebbüsü dahi engeller biçimde tutmuştu zaten ancak kendisi sebebini tam olarak bilmediği bir telaşın esiriydi şimdi ve annesini hayatı boyunca ilk kez bu kadar çaresiz görmüştü. Neden olduğunu bilmeden daha önce hiç görmediği kadar çok insanın olduğu oldukça kalabalık bir yerdeydiler. Annesi ve babası önceki gece onu epey korkutan bir tartışma içindeydi ve bu seferki daha önceki tartışmalarına hiç benzemiyordu. En çok böyle durumlarda zordu çocuk olmak zira ufacık bir müdahaleye varmak bir yana sesini dahi çıkaramıyordu bu çaresizlik içinde.

Annesi onu da peşinde sürükleyerek etraftaki onlarca ofisten birine girdi. “Adapazarı’na en yakın sefer kaçta” dedi masasının arkasında cinsel organını kaşıyan genç adama. “Aracın kalkmasına yedi dakika kaldı abla” dedi kafasını kaldırmadan. Annesi dağınık çantasının içinde önce cüzdanını buldu, sonra içinden parasını çıkardı ve bir koltukluk bilet aldı. Gül otobüs seferleri içinde hâlâ fasulye muamelesi görmeye alışkındı. Bütün yolculuklarını annesinin kucağında tamamlardı; yanlarındaki koltuğu kimsenin satın almadığı şanslı zamanların dışında. Otobüse binip, yanlarındaki koltuğun boş olduğunu görünce biraz heveslense de minyon ve yaşlı bir kadının hemen arkasında durmasını takiben birazcık morali bozuldu. Kadın, tam da tahmin ettiği gibi yanlarındaki boş koltuğun sahibiydi. Gül hızlıca annesinin kucağına geçti ve kadın azami çabasından bile sonuç alamayarak uyuşukça koltuğa yerleşti.

Aracın hareket etmesiyle birlikte cama küçücük yağmur damlaları çarpmaya başladı. Uzun ve yağmurlu yolculukları pek severdi Gül ama annesinin de mutlu olması gerekirdi pek tabii. Daha önce adını bile duymadıkları o yere, üstelik de dün geceki vahim tartışmadan sonra gitmelerinin pek de güzel bir yanı yoktu herhalde. Bütün bu düşünceleri kafasından atarak yağmurun cama çarpışını izlemeye koyuldu Gül. Camdaki ceban yansımadan anladığı kadarıyla yanındaki kadın kendisinin onu fark edebileceğine ihtimal vermeden bir dikize başlamıştı. Annesinin yabancı insanlara karşı tembih ve uyarılarını hep dikkate almış ve korkuyla dinlemişti. Bu sebeple kendisine gülümseyen insanlardan bakışını çeker, bir daha göz göze gelmemek için de elinden geleni yapardı. Ancak yanında oturan kadınla ilgili durum diğerlerinden biraz daha farklıydı. Daha önce rastladığı insanların bakışları beyhudeydi, yanındaki kadın ise bakışlarını bir an olsun Gül’den ayırmıyordu. “Kaç saatte Adapazarı’nda olacağız anne” dedi Gül mecbur bir sessizliği yararak. Annesi önce duymasa da birkaç saniye sonra sorunu algılayıp cevap verdi kızına: “En geç iki saat içinde”. Bilet kontrolü yapan çocuk elindeki yolcu listesiyle birlikte en önde oturdukları için ilk olarak onların yanına geldi. Okumayı yeni öğrenmenin verdiği çocuk iştahla listedeki bütün isimleri okumaya çalıştı Gül. Yanlarında oturan kadının ismi bi’ hayli değişikti. Hayatı boyunca ilk kez karşılaştığı bu ismi unutması imkânsızdı: Gülriz Asya.

“Ama unutman gerekiyor” dedi Gülriz kara gözleriyle direkt gözlerinin içine bakarak. Gül ne yapacağını bilmeden önce görevliye sonra da annesine baktı. Otobüs de dahil olmak üzere herkes hareketsiz bir hâlde Gül ve yabancı kadının konuşmasını bekliyordu şimdi. Gül ağlayarak içindeki korkuyu boşaltmayı düşünse de başarılı olamayacağını anladığı için hemen vazgeçti, tıpkı bağırmak istediği zaman sesinin çıkmadığını fark ettiği korkutucu rüyalardaki gibi.

Bir çift elin vücudunu sarsması ile Gülriz’in evine uyandı Gül. Doğu ve Gülriz yanı başında uyanmasını bekliyorlardı. Elini istemsizce göğsüne götürdü ve birkaç saniye nefes almakta zorlandı. “Bunu yapmak istemiyorum, kendime acı çektirmek istemiyorum” dedi yanında oturan iki insana da dönerek. “Kendini bulman gerekiyor Gül” dedi Doğu elini tutarak. “… acı çektiğinin farkındayız ancak zihnindeki kayıp anıları bulmadan bu oyunu bitiremezsin”. “Belki de bu oyunu yaşayarak bitirmeliyim” dedi Gül direkt olarak kimseye bakmadan. “Olmamalı efendi, herkes sizin yanınızda. Sizi bilen herkes sizin yanınızda… İnsan kötü ya da korkutucu anılarından hep kaçmıştır oysa ki ne zaman acılarıyla yüzleşir, o zaman acılardan kurtulur. Çünkü kabullendiğin hiçbir acı canını yakamaz.” Gülriz sözünü bitirirken Gül’den bir tepki bekler gibi yüzüne bakıyordu fakat Gül hâlâ kendine gelmemiş olacak ki kafasını yerden kaldırmıyordu. “Peki bu rüyanın bana ne gibi bir faydası olacak” dedi kafasını ve bakışlarını Gülriz’e çevirerek.

“Bu oyunun başlangıcı. Bu oyunu başlatan kişi rüyandaydı”.

“Kim?”

“Bunu henüz bilemeyiz efendim”

“Nedenmiş o?”

“Çünkü bu rüya eksik.”

“Nasıl yani”

“Bu rüyada eksik olan bir şeyler var efendim. Siz yalnızca bu kadarını hatırlayabildiniz fakat gün gelecek hepsini hatırlayacaksınız, işte o zaman bu oyunu sonlandırma şansımız olabilecek.”

“Yani bu rüyadaki eksik parçayı da hatırlayabilirsem düğüm çözülecek öyle mi?”

“Öyle. Düşmanımızı tanırsak onun yapacaklarından korkmamız için bir sebep olmaz.”

“Peki ne yapmam gerekiyor?”

“İnanmanız gerekiyor.”

Gül artık bu kabustan kurtulacağına tüm kalbiyle inanarak gözlerini yeniden kapadı. Etraf zifiri karanlıktı ve sakindi. Dışarıda ya da her zamanki sahilde değildi. Çıplak ayakları üşürken, avuç içleri terliyordu. Bir çift göz açıldı geceye: bir başkasının gözleri, kehribar. Karşısındakinin kim olduğunu anladığı an midesine bezim bir yumruk yedi. Elini istemsizce göğsüne götürüp korkudan çatallaşan sesine rağmen konuştu: “Zelâl”.

Zelâl Gül’ün dudaklarını kocaman elleriyle kapattıktan sonra konuştu: “Bunu ben yapmadım, ben istemedim. Bana zorla yaptırdılar… Beni anlayacaksın. Buradayım, bekliyorum! Bu rüya ikimizle bitecek”.

Yüz binlerce birbirine benzeyenleri seyret de aralarındaki yetmiş yıllık farka dikkat et. İki şey birbirine benzeyebilir: Acı su da berraktır, tatlı su da…

Avaz: "Sadece Katiller Ölür"

Her yalan bir başkasının gerçeği ve her doğru en az bir yalancının katilidir.

İnsan en çok masumiyetini kaybettiğinde kanar: İçindeki ölü çocuklar tek tek uyandığında. Acı çoğu zaman beyhude, sızı ise bâkidir. Bir de gözü kapalı teslim olduklarımız vardır ki; onların yok ettikleri masumiyet insanı hiç görmediği bir hırçınlığa savurur.

Elindeki telefonun ekranına tekrar tekrar bakan – sanki bir sonraki baktığında başka bir şey yazacağını umarak – Gül ekranı kapatıp bilinçsizce dizlerinin üstüne yığıldı. Hayatı boyunca yaşadığı en büyük ihanet ensesinde durmuş onunla yüzleşmeyi beklerken o, ne ara bu kadar derin karanlığa gömüldüğünü düşünüp göğsündeki giderek artan sancı ile boğuşuyordu. Ellerindeki mecnunane titreyiş ya da boğazını yırtan nefesler geçici değildi. Onlarla yaşamaya alışması gerektiğini hissediyordu zira bu gösterişli muhîs kapılarını yeni yeni açıyordu.

Ebru odaya girdiğinde Gül yatağına uzanmış uyuma taklidi yapıyordu. Birkaç saate kadar bütün sevgisini bağladığı kardeşine karşı belirgin bir his bulmaya çalışıyordu kalbinde. Nefret değildi bu..  Ne kadar istese de ondan nefret edemeyeceğini anlayacak ve çaresizliğine olan kızgınlığı çoğalacaktı. Ebru giyindikten sonra telefonunu eline alıp yatağına uzandı. Yüzünde sinsi bir tebessüm belirdikten sonra Gül’e baktı. Ne kadar aptaldı! Attila ile Ebru’nun arasındaki ilişki tanışmalarından birkaç gün sonra başlamıştı. Attila’nın açığa vurduğu duygular hiç sekmeden sahibini bulmuştu. Ebru daha ilk anda bu kavşağın içine hiç düşünmeden dalmıştı. İnsanın hayatı boyunca yalnızca bir kez aşık olabileceğine inanırdı ve doğal olarak bu duyguları Attila’dan başkasına saklamanın imkânsızlığının da farkındaydı. Gül’e birkaç kez üzülmeyi denemiş ancak samimi olamamıştı. Bu durumun saklanmaya müsâit olmadığını da biliyordu tabii ancak şimdilik kimsenin öğrenmesi de pek mümkün değildi. Ebru ışığı söndürüp yatağa uzandıktan sonra Gül telefonuna sarılıp Doğu’ya mesaj attı. Madem dünyası kabusa dönmüştü o zaman o da kabusunu makul kaderi olarak kabullenebilirdi. Doğu’ya hemen bu gece Gülriz’le buluşmak istediğini söyledi ve bir saat sonra Sarıyer’de buluşmak üzere anlaştılar. Doğu her zamanki gibi on dakika gecikmeyle vardı buluşma yerine. Gül ne yazık ki onu eskisi kadar yakın görmüyordu kendine, güvenemiyordu daha doğrusu fakat güvenmek zorunda olduğunun da pekâlâ farkındaydı. Sarıyer’de önce Bebek sonra da Beşiktaş’a doğru yürüdüler. Yürümek ve çıktığı yola varmamak çok rahatlatıyordu onu. Darphanenin arka tarafından dolaştıktan sonra Dikilitaş karakolundaki yokuştan sapıp Şair Leyla sokağı buldular. Doğu elindeki kağıdı inceleyerek tek tek bina numaralarına bakıyordu ve sonunda yedi numaradaki bîtap evin önünde durdular. Kapıyı yavaşca vurup birkaç dakika beklediler.

Gülriz kapıya dokunan ilk elle birlikte açtı gözlerini. Gül ile karşılaşacak olmalarının heyecanıyla koşar adım indi merdivenlerden: Onun gelmesini tam yedi yıldır büyük bir hasretle bekliyordu ne de olsa. Uykuya bulanan gözleri kapıdan sızan ilk ışığın muntazar acısıyla kapandı ve kalbi yıllar sonra ilk kez heyecana kavuşmanın dalaleti içindeydi.

“Hoş geldiniz” dedi kısık ve rahatsız edici, yorgun sesiyle. “Bugün geleceğinizi hissettim. En çok bu gece. Senelerdir bekliyorum ama bu gece geleceğinizi hissettim.”

Gül daha fazla ne kadar şaşırabileceğini bilemeden karşısındaki kadını inceledi. Kurşuni saçları ve cılız bedeninin yanında onun aslında genç bir kadın olduğunu düşündü. Bir savaşın tam ortasında kalmış, darmadağın bir kalp. Evin içinde ağır ve rahatsız edici bir koku vardı. Gülriz tek tek yaktığı lambalarla birlikte bu kasvetli ortamı bir nebze de olsa yok ediyordu. Doğu salonun tam ortasında bulunan kanepenin ucuna, Gül de hemen onun yanına oturdu. Gülriz hiç sapmadan Gül’ün köşesinde bulunan koltuğa geçti. Ona sanki hayatının aşkı yıllar süren bir hasretten kopup karşısına geçmiş gibi bakıyordu. Gül ise biraz korku, biraz da rahatsızlıkla kadının gözlerine bakmamaya çalışıyordu.

“Bu gece oraya bir kez daha gideceksin. Hazır mısın?” dedi çatallaşmış sesini bir kez daha duyurarak. “Nasıl yani? Oraya tekrar gidemem, buraya da bunun için geldim zaten: Beni bu kabustan kurtarman için". Gül’ün endişesine hak veren Doğu hemen araya girdi: “Gülriz’in amacı da bu zaten. Ama önce bu rüyayla yüzleşmen gerekiyor. Bu rüya gerçeğe dönüştüğünde hazırlıksız olmamalısın.” Gül kalbi titreyerek Doğu’nun elini tuttu. Ebru’yu, Attila’yı, annesini ve Zelâl’i düşündükten sonra boşaldı. Biriktirdiği bütün gözyaşlarını tüketme hevesiyle hıçkırarak Doğu’ya sarıldı.

“Bana yardım et, yalvarırım bana yardım et. Nasıl bir şey olduğunu bilemezsin. Beynime hapsoldum. Kendi gerçeğim bana acı veriyor. Yalvarırım kurtar beni, oraya gitmekten kurtar beni.” / “Sana söz veriyorum Gül, inan amacım bu. Seni bu kabustan kurtaracağız ama karanlığı mum ışığıyla yok edemezsin. Bütün kırgınlıklarını bir kenara bırak, bunları hepsi fazlada yük. Yalnızca mutlu anlarını al omzuna ve korkunun üstüne yürü". Gülriz hiç beklemediği bir şekilde Gül’ün ellerini tuttu. “Hayatımı bu an için yaşadım, yemin ederim kurtaracağım seni. Yalnızca bana güven, korkma. İçime baksan ve sana nasıl bağlı olduğumu görsen şaşırırsın. Seni kurtaracağım efendim, bu benim ölümüm olsa bile.”

Gül yanı başında duran bu iki insanın samimiyetine inanıp kapadı gözlerini. Bir çift göz açıldı geceye. Deniz, koyu karanlık ve rüzgar.. Gül’ün bu sahilde gördüğü sekizinci rüyaydı, şimdilik. Serin taşlı kumlara basan çıplak ayakları üşürken, rüzgara çarpan avuç içleri terliyordu. Bir çıkış kapısı yoktu henüz, devam etmeliydi bu bilinmez karanlığa bir kez daha dalmaya. Birkaç adım attıktan sonra sandalın kendisini beklediğini gördü fakat içinde Zelâl yoktu. Hemen sandalın içinde duran feneri alıp etrafına bakındı. Tam arkasını dönecekken ensesinde duyduğu bir nefesle birlikte yere yığıldı.

“Korkma” dedi Zelâl elinden tutup. “Çok az kaldı. Bitmesine çok az kaldı.”

Gül kilitlenmiş bir şekilde düştüğü yerden Zelâl’i izliyordu. Yedi rüyası boyunca aynı şeyleri görüp, aynı şeyleri yapmıştı ama şimdi değişen bir şeyler vardı. Bu onu korkutmak yerine rahatladı ve ancak bu şekilde kendine gelip ayaklandı.

“Korkmuyorum. Bu benim rüyam.. Onu ancak ben sona erdirebilirim. Bana yardım et Zelâl.”

Zelâl’in gözleri öyle bir parladı ki, Gül bunu görse onun kendine aşık olduğunu hemen anlardı. Birlikte sekizinci kez sandala binip kan gölüne doğru sürüklendiler. Kayaların arasından geçip kabusun kalbine ulaştıklarında bu kez Zelâl de indi sandaldan. Gül tek bir bakışıyla neler olduğunu anlamak istediğini söyledi.

“Bu gece katilini göreceksin. Babanın bıçağındaki kanı görür görmez arkanı dön, çünkü ben gitmiş olacağım.”

Kafasını salladı Gül ve annesinin acısıyla göz göze geldi. Daha önce gördüğü yedi rüyanın aksine bu kez daha az bağırdı Gül. Bir gerçeğin içinde olmadığının bilincindeydi çünkü. En azından şimdilik huzursuz olması gerekmiyordu. Babasının kanlı bıçağıyla birlikte annesinin üzerine yürüdüğünü gören Gül nefesini tuttu ve göğsündeki korkulu heyecanla birlikte arkasını döndü.

Düşmanlarınızı, onlarla ne şekilde karşılaştığınızı hatırlayın. Kalbinize saplanan çığlıklar ve kanınızda yüzen ölü yüzler.. İnsanın en büyük düşmanı kendisidir çünkü bütün düşmanlar maktulün sevgisiyle büyür. İşte bu yüzden katiliyle yüzleşince daha öldürülmeden ölür insan. Gözleri kararan Gül kendisini boğmaya çalışanın kim olduğunu önce anlamadı ama her katilin kurbanını öldürmeden önce kendini ona gösterdiğini bildiği için bekledi. Hiçbir şey yapmadan, yapamadan bekledi. Son bir adımın sesini duymadan önce gözlerini kapatıp ellerini sıktı, sonra bir çift göz açıldı gerçeğe hiç korkmadan. Bir saat önce aynı odada nefes aldığı abisi İnan celladı olarak karşısındaydı şimdi.

Avaz: “Bütün Çocuklar Masum Değildir”

İnsan bir kez karanlığa dokundu mu kaybettiği masumiyetinin asla geri dönmeyeceğini anlar. Soğuk ve dönüşsüzdür çünkü karanlık. Tam “Bir daha olmayacak” dediğin anda çıkar karşına, katil bir hevesle. Yalnızlık en çok o zaman hissedilir: Etrafındakilere hatta kendine rağmen.

İçindeki korku ve şaşkınlık hissi değişmeden uzun uzun Zelâl’in notuna baktı Gül. Hâlâ bir rüyanın içinde olmayı umuyordu. Kendisi inanmak istemediği bir korkuyla yüzleşirken uyuyan ailesinin uyku seslerini dinliyordu bir yandan. Çıplak ayaklarını yavaşça yere değdirip ayaklandı: Anne ve babasının yatak odasına gidip kapı aralığından onları seyretti. Onları gördükten sonra biraz da olsa rahatladı ve evden çıkmaya karar verdi. Gardıroptan gelişigüzel aldığı giysileri üzerine geçirdikten sonra hızlı adımlarla evden çıktı: Zelâl’in notunu da alarak!

Rüyasını ve yaşadıklarını düşünerek hızlı adımlarla, nefes nefese kalana dek yürüdü. Sahile vardığında biraz olsun dinlenmek istedi ve sabahın ilk simitçisinden aldığı simitle kahvaltı yapmaya karar verdi. Birkaç lokmadan fazlasını yiyemeden ayaklandı tekrar: İşe gidemeyeceğini anladı ve işyerine haber verdi. Telefonuna gelen mesajları göz ucuyla kontrol etti ve az önce oturduğu banka geçip denizi seyretti. Bunun tuhaf bir şaka olabileceğini düşündü önce fakat rüyasından henüz kimseye bahsetmemişti. Pantolonun cebine sıkıştırdığı notu tekrar eline alarak inceledi. Kusursuz güzellikte bir yazıyla yazılmıştı. Zelâl’in yazısını hiçbir zaman düşünmemişti tabii ancak bu kadar güzel olmasını da bekleyemezdi herhalde. Şu an, yani uyanıkken bir rüyada olduğu düşüncesi çok daha mantıklı geliyordu ona. Belki de hâlâ uyanmamıştı ya da sürekli başka bir rüyanın içine uyanıyordu. Aklında ardı arkası kesilmeyen teoriler belirirken ofisten arkadaşı Doğu’nun izinli olduğunu hatırladı. Hemen telefonunu çantasından çıkardı ve Doğu’yu aradı: Cevap vermiyordu! Uyuyor olduğunu tahmin ederek yılmadan birkaç kez daha aradı. Birileriyle konuşmaya ihtiyacı vardı ve şu an için en uygun insanın o olduğuna karar verdi. Doğu yedinci aramada telefonunu açtı. Uyku sersemi olan arkadaşını yanına gelmeye ikna etmesi tahmin ettiğinden uzun sürdü. Bankta yaklaşık bir buçuk saat geçirdikten sonra Doğu ile buluşmak üzere çarşıya doğru yürüdü. Birlikte adam akıllı kahvaltı ettikten sonra Gül rüyasını ve yaşadığı her şeyi tek tek anlattı Doğu’ya. Doğu sanki bütün gerçeklerin yanında duruyormuş gibi hemen inandı anlattıklarına. Gül ise önce şaşırdı, sonra da bunun üzerinde durmaması gerektiğini düşündü. Yaşadıklarını anlattığı tek insan yanındaydı ve belki de birlikte bir çözüme ulaşabileceklerdi.

“Kendini kötü hissetmen gerekmiyor” dedi Doğu kendinden emin bir şekilde. “Anlattıklarım mantıklı mı geliyor sana” dedi Gül daha fazla gerilerek.

“Yaşadığın her şeyin farkındayım, ne kadar korktuğunun da ama korkmak için henüz erken. Gördüğün rüyaların bir anlamı var.” / “Sen şimdi yaşadıklarımı zaten bildiğini mi söylüyorsun?” / “Bir sene önce hayatına tam da bu an için girdim Gül. Bana ihtiyacın olsun diye!”  / “Delirmişsin sen. Bunlar nasıl gerçek olabilir?” / “Rüyaların sandığın kadar masum değil Gül. Gördüğün her şeyin bir anlamı ve sebebi var. Ateş görürsen yanarsın, kan görürsen ölürsün.”

Duyduklarını karşısında ne yapacağını şaşıran Gül şaşkınca etrafına baktı.

“Zelâl kim?” / “Bunu ben de bilmiyorum ve anladığım kadarıyla öğrenmemiz şimdilik zor. Daha önemli olan şey ona uzanan yolda ne yapacağımız.” / “Ben ona ulaşmak istemiyorum, aksine ondan kaçmam gerek.” / “İşte bu çok zor. Çünkü çok uzun zamandan beri seni bekliyor, ondan asla kaçamazsın.” / “İyi de beni bulup ne yapacak? Hâlâ bir gerçeğin içinde olduğuma inanamıyorum.” / “Öncelikle bu gerçekle yüzleşsen iyi olur. Çünkü bu gerçekten kaçmaya çalışırsan korktuğun karanlığın içinde boğulursun.” / “Peki ya sen.. Sen de mi düşmanımsın?” / “Zelâl’i düşmanın olarak mı görüyorsun? Rüyalarında ona karşı sempati beslediğini düşünüyordum ben.” / “Onu gördün mü?” / “Gördüğün her şeyi ben de gördüm, bildiğin her şeyi ben de biliyorum.” / “Peki neden sustun, neden uyarmadın beni?” / “Bir yolun sonunda yanacağını bilsen o yola yürür müsün?” / “Seni arkadaşım sanıyordum.” / “Ben senin arkadaşınım.. Hatta daha da fazlası. Bu yolda birlikte yürümek zorundayız Gül. Bunu ben istemiş olamam değil mi?” / “Çok korkuyorum..” / “Korkmana gerek yok. Öncelikle rüyalarını kontrol etmeye çalışacağız, daha da vahim bir hâl almadan önce.” / “Nasıl?” / “Rüyalarını kontrol etmen için daha önce de  bu tür vakalarla ilgilenen birinden destek alacağız: Gülriz. Seni boğmaya çalışanın kim olduğundan başlayarak rüyandaki bütün gizeme ulaşacağız.” / “Rüyamda beni kimin boğduğunun ne önemi var?” / “Gördüklerin gelecekten Gül, engellemezsen olacaklar.”

Birkaç saat daha konuştuktan sonra ayrıldılar. Sabah kendini dışarı attığı andakinden daha kötü hissediyordu Gül. Gerçekle yüzleşmişti çünkü, yüzleşmek zorunda kalmıştı. Evdekilere hesap vermemek için biraz daha oyalandı ve işten dönüyormuş gibi tam saatinde döndü eve. Kimsenin yüzüne bakmadan odasına geçti ve kendini yatağa attı. Ebru henüz duşa girmişti. Elini cebine sokup Zelâl’in notunu aldı. Ağlamak istiyor ancak buna bile cesaret edemiyordu. Notu sabah bulduğu yere, komodinin üzerine koyarak yatakta kıvrandı. Tam gözlerini kapamışken telefonundan gelen bildirim sesiyle irkildi. Ayağa kalkıp telefonunu eline aldı ancak herhangi bir bildirime rastlayamadı. Tam yatağına geri dönerken bildirimin Ebru’nun telefonuna geldiğini anladı. Bakmakla bakmamak arasında gidip geldi ancak merakına yenik düşerek eline aldı telefonu: “Gül’e hafta sonu uçuşum olduğunu söyledim. Rahatça görüşebiliriz sevgilim. – Attila”

Sevdiklerinizin ihanetine uğradığınız anları düşünün, kalbinize gaip bıçakların saplandığı o karanlık anlar. Tıpkı karanlığın kendisi gibi bu anlar da engeller insanın bildiği gibi olmasını. Çünkü ihanet değil sevmek acıtır insanı en çok.

Avaz: "Rü'ya Göçebesi"

Bir çift göz açıldı geceye. Deniz, koyu karanlık ve rüzgar..

Gül’ün bu sahilde gördüğü yedinci rüyaydı, şimdilik. Serin taşlı kumlara basan çıplak ayakları üşürken, rüzgâra çarpan avuç içleri terliyordu. Bir çıkış kapısı yoktu henüz, devam etmeliydi bu bilinmez karanlığa bir kez daha dalmaya. Ulumalar ve gaip ıslıklarla birlikte dalgalar ayağına ulaşana dek yürüdü. Beklerken üşüdüğünü hatırladı: Üzerinde yalnızca beyaz geceliği vardı. İki elini vücudunda kavuşturarak biraz da olsa ısınmaya çalıştı. Sol göğsündeki ağrıdan kurtulmaya çalışırken sandalın sesini duydu. Görünen hiçbir şey yoktu bu zifiri karanlıkta, yalnızca duyduklarının varlığından haberdar oluyordu insan.

Sandal kıyıya yaklaşınca fenerini yaktı Zelâl, hiçbir şey yapmadan Gül’ün sandala gelmesini bekledi. Suratında ne bir sinir, ne de ufacık bir tebessüm vardı. Tekinsiz bir insandı evet ancak kendisine zarar vermeyeceğini bildiğinden korkmuyordu Gül ondan. Hatta en az kendi kadar üzülüyordu ona, zira onun da bir mecburiyet esiri olduğunu düşünüyordu hep. Gül sandala adım atar atmaz kürek çekmeye koyuldu Zelâl. Geçmişteki altı rüyası boyunca aralarından tek bir kelam bile geçmemişti ancak bu defa onun üşüdüğünü tahmin ederek sandalın kıçına fırlattığı ceketini ona uzattı. Gül istemeye istemeye kabul etti ceketi ve hemen üzerine attı. Bu yolcuğun belli belirsiz yirmi dakika kadar sürdüğünü biliyordu Gül ve bu yirmi dakikayı yalnızca düşünmekle geçiriyordu. Bu karanlığın bir güneşle yırtıldığını, tenine vuran sert ayazın yerini yaz sıcağına bırakmasını hayâl etti. Karşısındaki Attila olabilirdi mesela ve öyle olsa ayaklarını hiç düşünmeden suya değdirirdi belki. Fenerin suya yansımasına baktı uzun uzun, denizin dibinde hareket eden balıkların olduğunu düşündü. Şu an bedeninin sıcak bir yatak üzerinde, güvende olduğunu biliyordu ve kafasının içinde yaşanan bu karmaşa için en çok kendine kızıyordu. Çünkü onu bu karmaşıklığa iten kendinden başka kimse olamazdı.

Akşamüzeri eve giderken kalabalıktan sıkılmış ve kendini otobüsten atıp sahil boyu uzunca yürümüştü. Kulağına taktığı kulaklık ve iPod’unda çalan şarkılarla birlikte hiç olmazsa yarım saatliğine dünyevi yorgunluğu atmıştı üzerinden. Henüz eve gitmek istemediğini anladığında ise kardeşi Ebru’ya mesaj atıp onu da çağırmıştı yanına. Birlikte uzun uzun vitrinlere baktıktan sonra Sarıyer sahilinde birer çay içip eve geçmişlerdi. Akşamları yemek yemediği için vakit kaybetmeden duşa girdi ve annesinin her hafta izlediği dizilerden birini yarım yamalak izledikten sonra odasına geçti. Ofisteki arkadaş grubuyla mesajlaştıktan sonra uykusuna direnemeden yatağına girdi.

Yolculukları bitmek üzereyken hava hafiften ağarmaya başladı ve rüyada onu en çok tedirgin eden kısmın biraz sonra başlayacağını anladı. Devasa ardışık kayalıkların arasından yavaş ve dikkatlice geçtikten sonra deniz kıpkırmızı kesildi nihayet. Her defasında bir kan birikintisi üzerinde yüzdüklerini düşünen Gül üzerindeki ceketi bir kenara bırakıp ayağa kalktı. Rüzgâr şimdi daha sıcak öpüyordu tenini ancak bir türlü rahatlayamıyordu. Uzaktan ufak bir nokta olarak görünen cam fanusa dikti gözünü. Elini istem dışı sol göğsünün üzerine götürdü. Hayatındaki en ağır acıya sıkışıp kalmıştı. Nefesleri azalmaya, gözleri yaşarmaya başladı fakat ağlayamıyordu. Ne kadar istese de ağlayamıyordu. Belki de bunun sebebi gözünden akan ilk damlayla birlikte rahatlayacak olmasıydı. Gözlerini hiç ayırmadan fanusa bakmayı sürdürdü. Zelâl ise içten içe üzülür gibi baktı yüzüne. Üzülmüyordu! Bu rüyalar olmasa onu başka nasıl görebilirdi? Tıpkı kendisi gibi onun da bu rüyalara hapsolmasını istiyordu.

“Buraya kadar” dedi Zelâl buz gibi sesiyle. Gül ona bakmadan ayağını kırmızı suya attı: Suyun boyu dizlerine yetişiyordu ancak. Çamura gömülen ayakları yorulmuştu hemen, yürümekte zorlanıyordu. Kafasını kaldırıp üzerinden geçen kuzgunlara baktı. Oradaydı..

Fanusun içinde çırılçıplak çırpınan annesini görür görmez çığlık atmaya başladı ve etraftaki sessizliği var gücüyle deldi. Annesi de çığlık atıyor olmalıydı ancak sesini yalnızca kendisi duyabilirdi. İnsan bir tek kendisiyle yüzleşemez hayatı boyunca / Herkese nefes bulur, kendine asla.. Fanusun olduğu uçurumda üzeri kanlarla babasını gördü bu kez. Elinde hâlâ sıcacık kan bulunan bıçağıyla birlikte fanusa doğru yürüdü.

Bir kez daha var gücüyle çığlık attıktan sonra ne olduğunu anlamadan suyun içine yığıldı Gül: Ağzını kapatan bir çift el dışarı çıkmasını engelliyordu. Ellerini dışarı salarak düşmanının kim olduğunu bilmeden karşı koymaya çalıştı ancak başarısız oldu ve çırpınmaya devam etti. Nefesinin kesilmek üzere olduğunu anladı, çaresiz ağzını açıp kendisini boğmaya çalışan eli ısırdı ve kanlı su ağzına doldu. Keskin, acı bir tadı vardı ve genzi alev alev yanıyordu. Nihayet kurtulmasının imkânsızlığını anlayınca ise daha fazla çırpınmasının anlamsızlığını da görerek boğulmaya teslim oldu.

Bir çift göz açıldı güne. Ferah ve aydınlık..

Gül nefes nefese doğruldu yatağında. Yedinci kez gördüğü bu rüyayı sanki ilk kez görüyormuş gibi hissetti geçmişi hatırlamayarak. Sol göğsü tuhaf bir şekilde rüyada hissettiğinden daha çok ağrıyordu şimdi ve elini oraya götürerek yavaşça ovmaya başladı. Komodinin üzerinden aldığı telefonun ekranını aydınlatarak saatine baktı: Yaklaşık bir saat daha vakti olduğunu görünce ise kafasını tekrar yastığına yasladı. Gözlerini kapatıp acısını dindireceğini umarak sol göğsüne doğru yaslandı. Son bir sancıyla açılan gözleri komodinin üzerinde duran kağıda takıldı. Birkaç dakika kağıda baktıktan sonra tekrar doğruldu ve kağıdı eline aldı: “Seni buldum – Zelâl”.

Siyah: "Ölüm"

Yaz sıcağı hüznünü iki insanın kalbine gömmüştü. Geri kalan herkes mutluydu sanki hayatta. Ayrılık en büyük acıydı belki ve dönüşü yoktu gerçekten ölümün. Arabada iki kişi vardı ama bölüşülen acı farklı bir bedene aitti. Sessizlik bu acının yegane temsilcisiydi şimdi, kimse cesaret edemiyordu tek bir kelime konuşmaya. 

Geçmişi sandığı adam yanında oturmuş hiç beklemediği bir geleceğe götürüyordu Asiye’yi.. İçi acıyordu belli belirsiz ama ağlayamıyordu nedense. Bir tabuta sığmıştı şimdi bütün geçmişi ve bütün hatıraları başına toplandığı için belki tarifsizdi acısı. Dışarısı ne güzeldi oysa.. İnsanların mutluluğa teslim olduğu, telaşeden uzaklaştığı bir hayat akıyordu dışarıda. Arabanın içi bir girdaptı şimdi. Her şeye sebep olan adam, her şeyden daha çok sevdiği adam neden bir şey ifade etmiyordu şimdi ona? Düpedüz gözlerine bakmaya bile korkuyordu artık. Bütün suçu ona yıkıyor değildi tabii ama onu bu suçun kalbi olarak görüyordu. Radyodaki şarkıyı dinledi, diğer her şeyi unutarak.. 

“Değdi saçlarıma bahar gülleri, nazende sevgilim yadıma düştün..”

-

Araba hiç beklemediği anda durdu. O direkt karşısına baksa da Kemal gözlerini ona dikmişti, kafasını ona doğru çevirene kadar da öyle kalacaktı belli ki. “Neden durduk?” dedi sessizliği bozarak. İlk adımı atmıştı nihayet. Omzundaki yük yetmezmiş gibi yeni bir sorumluluk daha almıştı şimdi hiç düşünmeden. “Biraz dinlenelim.” dedi Kemal, tam da gözlerinin içine bakarak. Bir şey bekliyordu.. Çözemediği bir şey istiyordu bakışları. Tıpkı yıllar sonra karşısına çıktığında ona söylediği sözler gibi. Kendi canını yakan ama onu mutlu eden.. “Keşke ben de kullanabilseydim” diyebildi sadece. Kemal’in gözleri güldü birden. Gülmemeliydi. Sebep oldukları acıyı unutmak bu kadar kolay olmamalı. “Sen yanımda ol yeter” dedi yine gözlerine bakarak. Kafasını çevirdi. Buna hakkı yoktu. Aziz yanlarında olmalıydı. Burada bir yerlerdeydi. Her şeyin farkındaydı artık. Gülümsemesi silinmişti muhtemelen. Gözünden bir damla yaş düştü ilk kez. Aziz’i düşünmek içinde bir şeyler kanatıyordu. Kemal tedirgin olmalıydı şimdi ama ona bakamazdı. Bir şeyler söylemesi gerekirdi belki fakat buna da geç kalmış olması mümkündü. Camdan dışarı çevirdi kafasını. “Bizim buna hakkımız yoktu, artık hiç yok.” 

Kemal de kafasını çevirmişti şimdi. Önlerinde uzun bir yolculuk, sırtlarında büyük bir keder vardı. En büyük hayalleri gerçek olmuştu belki ancak hüzün mutluluklardan daha güçlüydü hep. Asiye ağlamaya devam ettikçe içindeki yangını daha çok hissetti. Kemal ona bakamayarak daha da büyük bir çaresizliğe gitti. Susarak başladılar beklemeye.. Radyo açıktı hala…

“..gözlerim yoldadır, kulağım seste.. ben seni unutmam en son nefeste.”

Karanlıktaki Kadınlar ve Aşkları: "Aşk Zayıflıktır"

13 Kasım 1982 / Leman

Beni, üzerindeki fırtınanın cesareti ile coşan bu deli dalgalara getirmişti yalnızlığım. Sonucu kestirdiğim ancak ne yapacağımı bilemediğim durumlardaki çaresizliğim geldi sonra. Birkaç saatim vardı şimdi tahminen. Düşünmeli, konuşabileceğim cümleler oluşturmalıydım aklımda ve saklamalıydım onları ayrılık saatine. Zorunlu bir ayrılık olacaktı bu. Kendi ektiğimi biçecektim karanlık çöktüğünde. Şu an, annemin ne kadar haklı olduğunu düşünmek için en uygun zamandı galiba. Bir de ağlayamamak vardı tabi. Uzun zaman önce beni terk eden bu duyguya her şeyden daha çok ihtiyacım vardı şimdi. Sağlam bir ağlama, çoğu zaman her şeyi yoluna koyabilme özelliğine sahipti. Ağlayamamamın sebebi son ağlayışımdı. Bir insanın hayatına serpiştirdiği ağlamayı bir ana sığdırmıştım ben. Tuhaf olan şey ise o anı düşündüğümde canımın eskisi kadar yanmaması. Ya arsızlaşıyordum giderek, ya da zaman her yaranın ilacıydı gerçekten. Rüzgar her zamankinden sert çarpıyordu suratıma ve ne yapacağımı tam olarak bilmediğim bu anda her şeyden daha iyi geliyordu bana. Güneşsiz günleri sevmediğimi sanırdım önceleri fakat bu gri yalnızlık beni benden bile iyi tanıyordu. Aslında bir çok kişi beni benden daha iyi tanıyordu. Bu herkeste aynı mı bilmem ama insan sadece ne olmak istediğini biliyor ve o olmayı kafasına o kadar keskin koyuyor ki, bir süre sonra kendini gerçekten o sanıyor.

Hiçbir zaman başka hayatları düşleyen bir insan olmadım. Başka hikayelerin kahramanı olmak bana hiç cazip gelmedi. Tek isteğim; hikayemdeki bazı kahramanlara ufak özellikler ekleyebilmekti. Misal; “sana aşığım” diyen bir erkeğin bir süre sonra “ayrılmak istiyorum” dememesi gerekiyordu şahsi ütopyamda. Böyle bir hakkı kendilerinde bulmaması gerekiyordu insanların. “Aşk zayıflıktır” derdi annem hep ve ben “Aşk güç verir” derdim her defasında. Şimdi anlayabiliyorum gerçekten kimin haklı olduğunu. Asıl güç veren aşk değil, aşkı kaybetme korkusu. Ama bir yandan da biliyordum ki annemin bu sözü, hayatının en büyük serzenişiydi. Delicesine aşkı tatmış bir kadının kızı olduğum için şanslıydım ki, kendimi anlatabilme olanağım vardı. Türkan’ı anlayabilmesinin en önemli sebebi de buydu. Babam ise farklıydı. Aşkı barındırmayan, boş hayatlardan birini yaşıyordu. Hayatta en çok acıdığım topluluğun en önemli temsilcisiydi benim babam. Asla aşık olamazdı onlar. Belki de annem sadece bunun için seçmişti babamı. Hatta şimdi düşününce başka bir nedeninin olamayacağı çok daha iyi anlaşılıyordu.Tarık kime benzemişti acaba? Annenin kaderi kızlara derlerdi ve bizim hikayemizde son derece doğruydu bu. Ama Tarık babama benzemiyordu, bundan eminim. Böyle düşünmemin sebebi sadece ona benzemesini istememem de değil üstelik. Ona benzemiyordu fakat anneme de benzemiyordu. Hiç kız arkadaşı olmamasını tuhaf bulup hemcinslerinden hoşlandığını sanmıştım ancak öyle olmadığını anladım. Yalnızlık onun en büyük aşkıydı. Belki şanslıydı da aslında.. Ben duruldukça, daha da coşuyordu dalgalar. Bana mı kızıyorlardı yoksa? Suskunluğumda bir kusur mu buluyorlardı? Belki de bağırıp, haykırmamı istiyorlardı. Hayatımın kendilerine bulaşmasını istiyorlardı belki. Buraya yanaşan her bedenin yaptığı şeyleri yani. Ama söylediğim gibi ben farklıydım, ya da benim gibi olanlar ile aynı. Haykırmak yoktu benim hayatımda. En ufak serzenişlere bile yer yoktu. Susmayı iyi bilirdim ben. Susardım ve gerek duyduğumda konuşurdum sadece. Kendimle konuşmayı severdim ama, hatta bu konuda tam bir gevezeydim.

Havanın kararmasını ve Selahattin’in gelmesini aynı anda fark ettim. Yavaşça oturdu yanıma. Bilinçli bir şekilde bakmıyordu yüzüme. Ağzından hiçbir kelime çıkmamıştı ve dümdüz karanlık dalgalara bakıyordu. Cebinden bir sigara tablası çıkardı ve bir sigara yaktı. Hayatının en acı günündeymiş gibi içiyordu sigarayı. Oysa yanımda sigara içmezdi. İçmemesini istediğimde olumlu karşılamıştı bunu. Ama şimdi durum farklıydı. Kalbindeki yerim yok olmuştu. Ya da acaba hiç varolmuş muydu? Bunu sorsam bana kızar mıydı?

Benden ayrılacağını geçen gece kestirmiştim. Son görüşmemizde.. Yüzündeki çaresizlik her şeyi belli etmişti. Ama her zaman en iyi yaptığım şeyi yaptım. Beklemek her zamankinden zor olsa da, sustum ve bekledim.

“Konuşmuyorsun.” dedi bana bakmayarak. “Beni hala tanımıyorsun” dedim içimden ve sustum. Bana “Artık bu şekilde yürümüyor” demesini bekledim. Sustum ve “Karım şüphelenmeye başladı” demesini seyrettim. “Seni seviyorum ama artık devam edemem” , “Ne kadar zor olduğunu sen de biliyorsun” ve “Ayrılmak istiyorum” demesini izledim sabırla. Konuşma sıramın yaklaştığını hissediyordum ama ne söyleyeceğimi bilmiyordum. “Bu şekilde susamazsın” dedi başını ilk kez bana çevirerek. İşte bu tuhaftı. Çünkü ben ona “Beni terk edemezsin” diyemiyordum. Ya da “En başında bunları düşünmedin mi?” deme hakkımda yoktu. Ama o benim susmamamı istiyordu. “Söylenebilecek her şeyi söyledin ve benim söyleyeceğim hiçbir şey bu durumu değiştirmez” dedim sadece. Karşıya bakıyordum, karanlık dalgalara. Kafasını salladığını görebiliyordum ancak. “Her şey için teşekkürler” dedi ve ayağa kalktı. “İstersen seni evine bırakabilirim” dedi son bir iyilik yapma arzusuyla. Kafamı salladım. Yüzüme dikkatlice baktı. Ağlayıp ağlamadığımı kontrol ediyordu. “Ağlamıyorum. Bu tuhaf mı sence?” dedim ilk kez gözlerine bakarak. Arkasını döndü ve gitti. Bu onun en iyi bildiği şey olmalıydı. Oysa ben onun gelişlerinde de ne kadar usta olduğunu bilirdim. Sevdiğim adam uzaklaşıyordu her saniyede benden. Keşke Türkan yerine ben ölseydim. En azından o mutlu sonuna kavuşabilirdi böylece.

Dalgalar giderek şiddetlendi. Bana neden bu kadar kızgınlardı? “Sen bir aptalsın” diyordu içlerinden biri. Tebessümümü sunuyordum ona saygıyla. “Demek sen de tanıyorsun beni” diye geçirdim içimden.

Selahattin ile aramızdaki aşkın bittiğini sanarken, canımı yakan bu şey neydi peki? Bunu anlamak ve koyabilmek için adını epey zamanım olacaktı anlaşılan. Ayağa kalkmak zordu, tıpkı yaşamak gibi. Ayağa kalktım ve hayatıma doğru yürümeye başladım. Adımlarım ürkek olsa da ilk başta, zamanla sağlamlaşacaklardı biliyorum.

Birinci Hikaye: http://insaniduygular.blogspot.com/2012/02/giz-bolum-bir-ilk-ve-son.html

İkinci Hikaye: http://insaniduygular.blogspot.com/2012/03/giz-bolum-iki-yalnz-kadn.html

Üçüncü Hikaye: http://insaniduygular.blogspot.com/2012/10/karanlktaki-kadnlar-ve-asklar-ac.html